آن کيست کز روی کرم با ما وفاداری کند

بر جای بدکاری چو من يکدم نکوکاری کند

اول ببانگ نای و نی آرد به دل پيغام وی

وانگه به يک پيمانه می با من وفاداری کند

چون من گدای بی نشان مشکل بود ياری چنان

سلطان کجا عيش نهان با رند بازاری کند

شد لشکر غم بی عدد از بخت ميخواهم مدد

تا فخرالدين عبدالصمد باشد که غمخواری کند

باچشم پرنيرنگ او حافظ مکن آهنگ او

کان طره شبرنگ او بسيار طراری کند

واسه من گل نفرست ديگه دوست ندارم
نميخوام گذشته هارو باز به خاطر بيارم
ميدوني ميون ما هر چي بود گذشت و رفت
اون بهار آشنايي خيلي زود گذشت و رفت
ديگه از دوست دارم حرفي نزن
آخه عشقي نيست ميون تو و من
منو تو بنده اين ما و منيم
اما عشق يعني باهم يكي شدن
از دلم مي پرسم آيا تورو مي بينم دوباره
مي پيچه صدات تو قلبم كه با خنده مي گي آره
خنده هاي تو فريب گريه هاي دروغ
تو چي بودي واسه من يه چراغ بي فروغ
ديگه از دوست دارم حرفي نزن
آخه عشقي نيست ميون تو و من
منو تو بنده اين ما و منيم
اما عشق يعني باهم يكي شدن

اشکهایم را پذیرا باش
آنگاه که سجده بر خاک تو می زنم
آنگاه که حجم خاک دیواریست بین بودن و نبودن

اضطرابم را پذیرا باش
آنگاه که پر می کشم تا آسمان تو
آنگاه که حجم خاک جسمم را گرو می گیرد
تا بداند که در آغوش تو آرام می گیرم

سقوطم را پذیرا باش
 که نیاموختی ام هر فرازی را فرودیست
ایستاده ای اما جای خالی ات خالیست
و تنها کلامم بعد از تو باز هم
تنهاییست

واسه پر کشیدن من خواستی آسمون نباشی
حالا پر پر می زنم تا همیشه آسوده باشی
دیگه نه غروب پائیز رو تن لخت خیابون
نه به یاد تو نشستن زیر قطره های بارون
واسه من فرقی نداره وقتی آخرش همینه
وقتی دلتنگی این خاک توی لحظه هام می شینه
تو میری شاید که فردا رنگ بهتری بیاره
ابر دلگیر گذشته آخرش یه روز بباره
ولی من می مونم اینجا با دلی که دیگه تنگه
می دونم هر جا که باشم آسمون همین یه رنگه

پای من جوونیت رو هدر نکن دلبر ناز
باخت من کافیه ، تو دیگه به پای من نباز
توی قلب مهربونت واسه من خونه نساز
منه بازنده رو خوب ببین ، برو تنهام بذار
من یک پاییزی ام و ولی تو چی گل بهار
دل به چی بستی عزیزم به منه بی کس و کار

قدر دنیا رو بدون لحظه هاش رو حروم نکن
برو و دو روز دنیا رو با من تموم نکن
من رو باز با اشک های قشنگت رو به روم نکن
آخه من خودم ته راه رو دیدم ، سیاهی
آخره این همه عشق و عاشقی ، تباهی
انگاری تو تنگ این دنیا جای یک ماهی
انگاری تو تنگ این دنیا جای یک ماهی

عیدتون مبارک دوستان

امسال هم هر چی گشتم تو سفره عیدم بجای سین فقط شین پیدا کردم

امیدوارم همه سال خوبی پیش رو داشته باشید

دل من حالش خوشه، اصلا بلد نيست بگيره
اما خيلی تنگ ميشه، گاهی می ترسم بميره
اما بازم به خودش مياد و سوسو ميزنه
باز حياط خلوت سينمو جارو ميزنه
می گمش تا كی میخوای عاشق بشی و بشكنی
به روی خودش نمی ياره، می پرسه بامنی ؟؟!!

با كيم...
با توی عاشق پيشه ی سر به هوا
با توی ديوونه ی در به در ِبی سر و پا
با تو كه هر چی دارم می كشم از دست توئه
با تو كه هر جا ميرم مسير در بست توئه
كی می خوای دست از سر آبروی من برداری
كی می خوای عقلی كه دزديدی سر جاش بذاری
كی می خوای بزرگ بشی سنگين بشينی سر جات
سر به راه بشی و دنيا رو نذاری زير پات

آسمونا ارزونی پرنده ها, جای آسمونا یه قفس بده
همه ی دار و ندارمو بگیر, هر چی بودمو دوباره پس بده

بازم هیچ راهی به مقصد نرسید, من هزار و یک شبه معطلم
تا ته جاده ی دنیا رفتم و بازم انگار سر جای اولم

چرا دنیا با تمام وسعتش مرحمی برای زخم من نداشت؟
پای هر چی که دویدم آخرش حسرت داشتنشو توو دلم گذاشت

سر رو شونه های سنگ روزگار قد این فاصله هق هق میکنم
دارم از ثانیه ها سیر میشم, دارم از دوری تو دق میکنم

پشت خنده های مصنوعی من, دل به این بغض گلوشکن بده
روزگار سردمو ورق بزن دست مهربونتو به من بده

گم شدم توی شبی که خودمم, شبی که حتی یه فانوس نداره
منو با خودت ببر به روشنی, آخه هیشکی مث تو منو دوس نداره

لک زده دلم واسه یه همزبون, شیشه ی دل همه سنگ شده
میدونی دلیل گریه هام چیه؟ آی خدا دلم واست تنگ شده

اگر با غم ولی همسایه ی من
اگر پاییزی ام از برگ تا برگ
اگر از درد تو خسته ترینم
اگر از کوچ تو خانه نشینم
اگر از تو به تن جامه دریدم
اگر از تو به خودسوزی رسیدم
تو رو می بخشم ای مغرور شبگرد
تو رو می بخشم ای تنها ترین من
من از تو تازه اما پیرم از تو
من از تو سرخوش و دلگیرم از تو
من از تو زنده و می میرم از تو
تو را می خواهم ای مرهم ای درد
تو رو می بخشم ای مغرور شبگرد
منو بی تو عذاب شب شمردن
منو بی تو به گریه دل سپردن

منو از مرگ لحظه جان گرفتن
منو در ماتم هر لحظه مردن
نمی دانی چه دلتنگم چه دلتنگ

به هر کی تا خوبی کنی می ره و تنهات می زاره

اره تو این دنیا دیگه هیچ کی منو دوست نداره

وقتی می یان کنار من نقاب به صورت می زنن

همه حرفاشون دروغه به ظاهر عاشق منن

تو این دنیا اگه بخوای با کسی مهربون باشی

بعدش باید تا عمر داری از کارت پشیمون باشی

جواب هر خوبی تو با یه بدی داده می شه

دل کندن از تو تا ابد واسه همه ساده می شه

همه ادعا می کنن که عاشقن تا همیشه

خوب می دونم از عاشقی هیچی سرشون نمیشه

بار زندگی بر دوشم سنگین و آوای نا امیدی ام بلند

پنجره ای گشوده نیست به باغ مهتاب

اینجا تاریک تاریک است

شمع امیدم از اشک هایم خیس

و به هیچ حیله ای دیگر روشن نمیگردد

اینجا تاریک تاریک است

مرا با خود ببرید ای کبوتران مسافر

مرا با خود ببرید

مرا که هرگز بر بامی بلند ننشستم

و ستاره ای از آسمان نچیدم

مرا که به هر نقطه خاکی که پا نهادم

باید از دل بستگی ها دل میبریدم

مرا با خود ببرید ای کبوتران مسافر

مرا با خود ببرید

که اینجا دیگر جای من نیست

و این قلبی که در سینه میتپد دیگر قلب من نیست

قلب من را در شبی تاریک دزدیده اند

و رگهای رابطه را بریده اند

به من نگویید آنکه رفته بازمیگردد

نه به من نگویید

که رفتگان دیگر هرگز بر نمیگردند 

و آنچه بر جای میماند خاکستریست از خاطره ای غبار آلود 

و شبه ای از یادی که نه دیگر نه مهربان است و  نه خوب

از من نخواهید که آرام گیرم آرام

که قامت آرامشم را طوفانی خشمگین و خروشان بر خاک فکنده بر خاک

و ریشه تحملم را از جای کنده از جای

به من نگویید که صبور باشم ... صبور

که کاسه حوصله ام از صبر خالیست و جام طاقتم شکسته

نه از من نخواهید به من نگوییید که اکنون منم تنهای تنها

رو در روی زندگی ایستاده ام

به چه قیمتی گذشتی از شبای خیس مهتاب
چی گذاشتیم از من و تو به جز آرزوی بر آب
به چه قیمتی غرور و سر راهمون کشیدی
چرا لحظه‌های با هم بودنامون رو ندیدی

خوبه من ما هر دو باختیم تویه این بازی بی‌خود
هر دوتامون کم گذاشتیم که ترانه‌هامونم مرد
چیزی از لحظه نمونده من و تو لحظه رو کشتیم
حکم اعدام دلامون با غرورمون نوشتیم

دلمو اینقده نشکن آخه این دل عاشقت بود
ول نکن این قلب خون و آخه روزی لایقت بود
دلمو اینقدر نسوزون مگه چی مونده از این دل
رفتی و با بی‌وفاییت زدی مهر نفس باطل

تو که دوسم نداشتی چرا آتیشم کشیدی
اون که تو خودخواهیات مرد دل من بود تو ندیدی
از تو خونه وجودم به چه آسونی پریدی
ریختن غرور این مرد و تو ندیدی نشنیدی

چی بگم از دست تو ای روزگار
ای که در ناپایه داری پایدار
دیگه دستت رو بذار تو دست من
به تو چی می رسه از شکست من

ازم آرام رو بگیر راحت دنیام رو بگیر
از لبم جام و بگیر
دلخوشی هام رو بگیر
اما احساسی که من بهش دارم رو ازم نگیر

اگه گنجی سر راهمه جلوی راهم رو بگیر
اگه دنیا همه کامه همه دنیام رو بگیر
دلخوشی هامو بگیر
اما احساسی که من بهش دارم رو ازم نگیر

ای فلک بر سر من یه دنیا منت بگذار
واسه عاشق شدنم بازم یه فرصت بگذار
تو دیار بی کسی در نمی آد باز نفسم
من گذشتم از خودم برای اون دلواپسم

به خدا التماس کردم
که چرخ روزگار را به کامه تو بچرخاند

بازم دارى مى بارى اى دل تنها
هیچى ازت نمونده اى دل تنها

اون که رفته دیگه رفته بر نمى گرده
بسته چشم انتظارى ای دل تنها

رو کى قسم مى خوردى اى دل تنها
واسیه کى میمردى اى دل تنها

بشکنه این دستایى که نمک نداره
جواب خوبى بدیه اى دل تنها

شور شاعرانه ای نیست
غزل و ترانه ای نیست
به لب آیینه حتی
حرف عاشقانه ای نیست

هر کسی میپرسد از من
در چه حالی در چه حالی
تو که اهل روزگاری
خبر تازه چه داری

میبینن اما میپرسن
چه سوال خنده داری

چی بگم وقتی که هیچکس
منو از من نمی فهمه
حرفای نگفتنی رو
جز به گفتن نمی فهمه

غم آدم دیدنی نیست
قصه شنیدنی نیست
بعضی حرفا رو باید دید
بعضی حرفا گفتنی نیست

وقتی گوش شنوا نیست
شوق گفتن نمی مونه
وقتی جاده رو به هیچه
پای رفتن نمی مونه

خبر تازه چه دارم
خبر تازه چه داری
تو چرا باید بپرسی
تو که اهل روزگاری

میبینی اما میپرسی
چه سوال خنده داری

من پذيرفتم شكست خويش را

پندهای عقل دور انديش را

من پذيرفتم كه عشق افسانه است

اين دل درد آشنا ديوانه است

ميروم شايد فراموشت كنم

با فراموشي هم آغوشت كنم

ميروم از رفتن من شاد باش

از عذاب ديدنم آزاد باش

گرچه تو تنهاتر از من ميروی

آرزو دارم ولي عاشق شوی

آرزو دارم بفهمي درد را

تلخي برخوردهای سرد را !

عشق من ناز نکن بغض ما پایون میگیره یه روزی دسته زمونه تورو از من میگیره وقتی تنها با تو بودن واسه من زندگیه تورو دیدن تورو خواستنو کی از من میگیره عشق من قلب این عاشق با تو آروم میگیره همه ناله های من از اون نگاهت دوریه

تو رو دیدن تو رو خواستن تو رو هر جا میبینم بی تو عشق تو من همیشه تنها میمونم عشق من عاشقتم تکرارهر شبانته همه حرفام به خدا از عشقو از صداقته باتو بودن توی دنیا واسه من نهایت عشق من بی کسی و شب با تو پایون میگیره

همه رگها از حرارت نگات خون می گیره با تو بودن توی دنیا واسه من نهایته تو گمون کردی بری خاطرهاتم میمره روزهای رفته برام رنگ سیاهی میگیره اگه صد بهارو پاییز برای تو گریه کنم نمی تونم تو رو همیشه از یاد ببرم

من همون عاشقتم تاچشام بارونیه همه ناله های من از اون نگات دوری تورو دیدن توی دنیا واسه من نهایت عشق من بی کسیو شب با تو پایون میگیره همه رگهام از حرارت نگات خون میگیره با تو بودن توی دنیا واسه من نهایت

قصه تنهائی من. وحشت از جدائیه
جدائی از خاطره ها. از دست بی وفائیه
وحشتم از عاشقی نیست. بلکه از فاصله هاست
حراسم از پرپر شدن. توآغوش خاطره هاست
آخره همه عاشقی ها قصه بی وفائیه
تنهائی نشستنم. بهتر از آشنائیه
پناه تنهائیه دل عکس های یادگاریه
تو قلبم شکستی و دل یاد گرفت شکستنو
بزار فراموشش بشه
دل دادن و دل بستن

دردا ،من جوانی را به سر کردم
تنها ،از دیار خود سفر کردم

دیریست
قلب من از عاشقی سیر است
خسته از صدای زنجیر است

دریا سرنوشتم را به یاد آور
دنیا سرگذشتم را نکن باور

من غریبی قصه پردازم
چون غریقی غرقه در رازم

گم شدم در غربت دریا
بی نشان و بی هم آوازم

می روم شبها به ساحل ها
تا بیابم خلوت دل را

روی موج خسته ی دریا
می نویسم اوج غم ها را

نذار بهت عادت کنم ، جدایی سخته گل من
یه روز تو از اینجا می ری ، میشکنه تنها دل من
نذار بهت عادت کنم دچار یعنی موندگار
تو که نمی مونی پیشم داغتو رو دلم نذار
کنار عطر روسریت نذار بهارو گم کنم
نذار که تو شب چشات راه فرار و گم کنم
نذار بهت عادت کنم تا که جدایی سخت نشه
نهال عشق و بسوزون تا یه روزی درخت نشه
ما که به هم نمی رسیم حتی توی خواب و خیال
قسمت ما یکی نشد حتی توی فنجون فال
نمی شه این پله هارو دو تا یکی کرد و رسید
دیوار سنگه بینمون نمیشه دیوارو ندید

به من خوبی نکن شاید برای هردومون بد شه
نشستم تو دل طوفان بزار آب از سرم رد شه
به من خوبی نکن وقتی کنار من نمی‌مونی
نگو بد میشم از فردا تو که دیدی نمی‌تونی

چه وقت‌هایی که بد می‌شی چه وقت‌هایی که آشوبی
تمام درد من اینجاست تو هر کاری کنی خوبی

من از تو از خودم از باد از این احساس ترسیدم
تو باید جای من باشی ببینی در تو چی دیدم
تو باید جای من باشی بفهمی من چرا تنهام
بفهمی چی بهت میگم ببینی از تو چی می‌خوام

گفتم:
نمیدانم که در قید چه هستی
طرفدار خدا یا بت پرستی
نمیدانم در این دنیای محشر
به چه عشقی چونین ساکت نشستی

گفت:
طرفدار خدای عشقم ای یار
از این عاشق کشی ها دست بردار
که کار بت پرسته بی وفایی
نه من که غصمه درد جدایی

گفتم:
خدارا با تو هرگز نیست کاری
که تو خود ناخدای روزگاری
به روی زورقی درهم شکسته
مثل ماهی که رو ابرا نشسته

گفت:
اگر من ناخدایم ،با خدایم
نه کن تو از خدای خود جدایم
به تو محتاجم ای یار موافق
به تو محتاجم ای همراه عاشق

گفتم:
خدای عشق تو داره خدایی
که تو دینش گناهه بی وفایی
بگفت رندانه میگویی صد افسوس
تو نور ماهی و من نور فانوس

تو هشیارانه گفتی یا ز مستی
نفهمیدم که در قید چه هستی

گناهی ندارم ولی قسمت اینه
که چشمای کورم به راهت بشینه
برای دله من واسه جسم خستم
منی که غرورو تو چشمات شکستم

سر از کار چشمات کسی در نیاورد
که هر کی تو رو خواست یه روزی بد آورد
برای دل من واسه جسم خستم
منی که غرور رو تو چشمات شکستم

واسه من که برعکس کار زمونه
یکی نیست که قدر دلم رو بدونه
گناهی ندارم ولی قسمت اینه
که چشمای کورم به راهت بشینه

هنوزم زمستون به یادت بهاره
تو قلبم کسی جز تو جایی نداره
صدای دلم ساز ناسازگاره
سکوتم به جز تو صدایی نداره

تو خواب و خیالم همش فکر اینم
که دستاتو بازم تو دستام ببینم
ولی حیف از این خواب پریدم
که بازم با چشمایه کورم به راهت بشینم

سر از کار چشمات کسی در نیاورد
که هر کی تو رو خواست یه روزی بد آورد
برای دل من واسه جسم خستم
منی که غرور رو تو چشمات شکستم

خسته ام
از جون من این شب تاریک چی می خواد
از دو روز عمر آدم
این راه باریک چی می خواد
وقتی آدم با خودشه
همه بیگانه میشه
دیگه با من آشنای دور و نزدیک چی می خوان
آسمون تا یادمه قصه غم ها رو میگه
بی سرانجامی و بد عهدی دنیا رو میگه

آتیش عشق و محبت چرا خاموش نمیشه
چرا این دردها و غم ها فراموش نمیشه
رنگ شادی چی بگم رفته از یاد من
آخه شادی با دل خسته هم آغوش نمیشه

خالی از همه عشقی پر درد دل من
مثل اون برگای پژمرده و زرد دل من
آخه یک عمره درازه که تو دنیای بزرگ
غیر من خواب و کسی آشتی نکرده دل من